WE GAAN NAAR ISRAËL

Matthijs Schuurman schrijft in ND van afgelopen maandag over de polarisatie op het gebied van de Israëltheologie. Helaas moet ik het wat dat betreft helemaal met hem eens zijn. Ik vind het jammer, dat hij dat in de rest van zijn artikel alleen maar uitwerkt naar het ‘kamp’ van de Stichting Onopgeefbaar Verbonden. Zo bewijst hij onbewust zijn eigen stelling. Je wordt voor je het weet in het ene of het andere kamp getrokken.

Zelf ervaar ik de polarisatie steeds meer als ik aan collega’s vertel regelmatig met gemeenteleden en andere ‘Heilige Landlopers’ op (toeristische) reis te gaan naar Israël. Pas geleden kreeg ik van een collega-predikant te horen, dat je dan een Israëlische gids meekrijgt, die jou en de groep indoctrineert in opdracht van de Israëlische regering. Mijn ervaring is gelukkig heel anders. De meeste Israëlreizigers komen terug met het gevoel van: ‘We weten nu pas hoe ingewikkeld de politieke situatie is en dat wij vanuit Nederland niet kunnen vertellen, hoe het daar moet’. Vaak is de Joodse gids de eerste, die dat aan de mensen duidelijk probeert te maken.

Ik ga trouwens niet naar Israël uit liefde voor Israël. Ik ga uit liefde voor het Woord, dat uit en door Israël tot ons gekomen is. Onvergetelijk is dan de reactie van een medereiziger, die op zijn sterfbed tegen mij zei: ‘Ik heb veel gereisd in mijn leven, maar de reis naar Israël was voor mij het hoogtepunt, omdat de oude Bijbelse verhalen meer voor mij gingen leven’.

Onopgeefbare verbondenheid met Israël houdt voor mij in de eerste plaats in, dat ik Israël versta, zoals het zichzelf verstaat, dus als land, volk en staat. Joden vragen helemaal niet om onze liefde. Het enige dat ze willen is een stukje grond, waar ze veilig en vrij kunnen leven. Wat wij daarover kunnen zeggen, is dat hun dat in 1948 op volkomen legale wijze door de Verenigde Naties is gegeven. Van dr. Henk Vreekamp leerde ik ooit dat ook verreweg de meeste Joden heel voorzichtig zijn met de goddelijk legitimatie van dit historische feit. In Joodse gebeden wordt het gezien als ‘het prille begin van het ontluiken van de verlossing’. Het is geen legitimatie voor politiek handelen. Dat heeft veel meer te maken met de veiligheidssituatie: ‘Wij kunnen het ons niet veroorloven om één oorlog te verliezen’.

Onopgeefbare verbondenheid met Israël brengt mij weer bij mijn eerder genoemde medereiziger: uit liefde voor het Woord kan ik niet anders dan verbonden zijn met Israël. Zonder Israël zal ik Thora en profeten, maar ook het Evangelie ten diepste nooit verstaan. Ik probeer dus in de ‘slipstream’ te blijven van de Joodse man (Man), waar Zacharia (8:23) over profeteert: ‘Wij willen ons bij u aansluiten, want wij hebben gehoord dat God bij u is’.

Ds. Hans van Dalen, predikant van de Protestantse Gemeente Varsseveld en o.a. reisleider voor de Interkerkelijke Reisorganisatie DrieTour.